رفته بودم پارک سر کوچه تا شاید یه کم از دلتنگی هام کم کنم !
راستش رو بخوای خیلی سال بود این طوری پارک نرفته بودم !
یادمه چهارده سال پیش بود که اینطوری میومدم پارک و اینقدر راحت بودم !
مثل این موند که یه دوست مهربون رو که خیلی دوستش داری از دست دادیش دوباره بعد از سال ها دوری و جدایی ببینی ,و تازه همونقدر مهربون و دوست داشتنی مونده باشه .
و همون اول کار هم تو رو بگیره تو آغوش گرم و مهربونش و بهت بگه کجا بودی عزیز دلم ؟!
من خیلی دلم برات تنگ شده بود ! حالا حساب کن همه ی این حرفا رو توی سکوت بهت بزنه ! اون وقت دیگه چه کیفی میده !
آخه کلمات نمی تونن بعضی حس ها رو منتقل کنن ! یعنی توانایی شون کمتر از بیان این حس هاست !
و اون روز طبیعت با من این طوری حرف زد ! تو سکوت !!!!
جای هچ کدومتون خالی نبود ,چون می خواستم تنهایی کیف کنم ! آخه خیلی سال بود که با هر کی میومدم پارک بهم می گفت :
روی چمن ها نری ها !
توی پارک ندویی ها !
روی زمین نشینی ها ! آدم متشخص روی صندلی میشینه !
دختر خوب از مامانش دور نمیشه !
و از این حرفای ….
خلاصه کلی کیف داره با کودک درون زندگی کردن . انگار در هر لحظه در گوش آدم میگه که بهترین کار و در این حال لذت بخش ترین کار این لحظه چیه !
انگار توی شلوغی آدم ها اون دوست داشتنی ترین صحنه رو می بینه و به تو هم نشون میده که بری و کیف کنی !
بعضی وقتا هم که لباس آدم رو می کشه و آدم رو دنبال خودش به جای ناشناخته می بره تا آدم رو سورپریز کنه !
و اون موقع است که تازه متوجه میشی چقدر دوستش داری !
می دونی ! اون چیزهایی رو میبینه و میدونه که تو نمی تونی !
آخه تو غرق افکار و پیش داوری ها و دوبینی های مغزتی اما اون کودک مهربون تو ,کودکه ! اون دنیا رو حس می کنه مثل همه ی بچه ها !
استادم می گفت : هر چیزی در دنیا توانایی و محدوده ای داره !
مثل حرفا که نمی تونن بار عشق رو بکشن !
آدم هم نمی تونه دنیایی رو که هر لحظه با عشق خلق میشه ,با مغز بفهمه و درک کنه !
منم میام اینجا به خاطر همین چیزا !!!! 
دوستتون دارم عزیزای دلم ,شاید هیچ وقت نمی بینمتون اما ,چون کودک درونم من رو به این جا کشونده همیشه تو دلم جا دارید , همیشه !!!!!!!
!!!!!!!!!
! وای که چه حالی میده 
به اعماق اون اتم
. همتون خیلی لطف دارید .
